بررسی کاربرد میل مهار و حایل های فولادی و چدنی در پایدار سازی تونل ها

در حفاری تونل ها، مهمترین اقدام حفظ پایداری سازه در ضمن حفاری و بعد از آن است. به همین علت از گذشته سیستم های حایل مختلفی برای حفاظت جداره تونل ها در مقابل ریزش ابداع و به مرور بر کیفیت و تنوع آنها افزوده شده است. بدین منظور دراین مقاله سعی شده پایدارسازی تونل ها با استفاده از روشهای مختلف مورد بحث و بررسی قرار گیرد. ابتدا مزیت ها و معایب هر کدام از روش ها نسبت به هم سنجیده می گردد و در انتها نتیجه گیری کلی از موارد ارایه شده حاصل می گردد. حایل های مورد بحث دراین مقاله از انواع حایل های چدنی و فولادی و میل مهارها می باشند. از جمله مزیت های حایل های چدنی می توان به مقاومت فشاری بالا و مقاومت در برابر خوردگی اشاره نمود، اما هزینه استفاده از این روش در مقابل حایل های فولادی و میل مهار بسیاربیشتر خواهد بود. در مقابل با توجه به اینکه مقاومت فشاری حایل های فولادی بالا بوده، اما این حایل ها مقاومت کمی در مقابلخوردگی دارند. میل مهارها می توانند ابزار خیلی موثری در پایدار سازی تونل ها باشند. ولی در صورت عدم نصب مناسب، حاصل آنهدر دادن سرمایه و در بدترین حالت باعث ناپایداری و ریزش تونل خواهد بود. با بررسی مزایا و معایب فوق می توان به این نتیجه رسید که با توجه به ساختار سازه ای هر قسمت از تونل، می توان هر کدام از روش های فوق را جایگزین نمود تا کمینه هزینه وکارایی بیشتر مورد استفاده قرار گیرد.